Kısa cevap: Kuru iç mekânda görsel olarak en güçlü duruşu ferforje demir verir ama nem gördüğü an paslanmaya başlar. Banyo, mutfak, balkon gibi rutubetli alanlarda paslanmaz çelik açık ara en güvenli seçim, ağırlığı ve fiyatı ise en yüksek olan. Alüminyum hafifliği ve hiç pas tutmaması sayesinde büyük aynalarda, avizelerde ve taşınabilir parçalarda hayat kurtarıyor; karşılığında darbeye karşı en kırılgan olan da o. Ben evimde demiri oturma odası ve yatak odasında, çeliği banyo ve mutfakta, alüminyumu da tavan ve aydınlatma işlerinde kullanıyorum.
İlk metal ayna çerçevemi aldığımda satıcı "metal" deyip geçti, ben de bunu tek bir malzeme sanıyordum. Ferforje görünümlü, siyah boyalı, güzel bir demir çerçeveydi. Salonda üç yıldır sorunsuz duruyor. Aynı üreticiden benzerini banyoya aldığımda ise on ay içinde alt kenarda kabarcıklar, ardından boya altında turuncu lekeler çıktı. O günden sonra demir çelik alüminyum dayanıklılık paslanma ilişkisini ciddiye alıp her alım öncesi "bu parça hangi metalden ve nereye gidecek?" sorusunu sormaya başladım.
Demir ve karbon çeliği (piyasada genelde ikisi birlikte "ferforje" adıyla satılıyor) bükülmeye, esnemeye, üstüne yük koymaya karşı çok dirençli. Ağır bir mermer tabla taşıyan konsolun ayakları demirse yıllarca oynamaz. Kalınlığı da göze güven veriyor; ince alüminyum profilin aksine parmakla bastırdığınızda "boş" hissi vermiyor.
Sorun tamamen yüzeyde. Demirin pas direnci sıfır sayılır, tüm koruma boya veya kaplamadan geliyor. Elektrostatik toz boya iyi iş çıkarıyor, ama boyada bir çizik, bir vida deliği, bir kaynak noktası yeterli. Nem o noktadan girip içeri doğru çalışıyor. Benim tecrübem şu: demiri kuru odalarda kullan, radyatör üstüne veya pencere önündeki yoğuşma bölgesine koyma, çiziği fark ettiğin gün rötuş boyasıyla kapat. Yılda bir kez kuru bezle tozunu alıp alt kenarları kontrol etmek yeterli bakım oluyor.
Paslanmaz çelikte koruma boyada değil, malzemenin kendi içindeki krom oranında. Yani çizilse bile pas başlamıyor. Banyo aynası çerçevesinde, duşa yakın havluluklarda, mutfakta ocak yanındaki raflarda bunun farkı çok net. Bende beş yıldır banyoda duran paslanmaz çelik çerçeveli ayna, her gün buhar yemesine rağmen ilk günkü gibi.
Dikkat edilecek iki nokta var. Birincisi, "paslanmaz" etiketiyle satılan her ürün gerçekten paslanmaz değil; bazı ucuz parçalar krom kaplı karbon çeliği oluyor. Mıknatıs testi tek başına kesin sonuç vermez ama fiyat çok düşükse şüphe duymak gerekiyor. İkincisi, çelik ağır. Büyük boy bir çelik çerçeveli aynayı alçıpan duvara takacaksanız kesinlikle uygun dübel ve mümkünse profil noktası bulmak şart. Bir arkadaşımın 90 santimlik çelik çerçeveli aynası yanlış dübel yüzünden duvardan söküldü, ayna da gitti.
Alüminyum oksitlenir ama paslanmaz; yüzeyinde oluşan ince oksit tabakası kendini koruyor. Anodize edilmişse dış mekân bile sorun olmuyor. Ağırlığı çelikle karşılaştırılamayacak kadar düşük, bu yüzden geniş tavan uygulamalarında ve çok kollu avizelerde tercih ediliyor. Kendi tavan uygulamamda alüminyum profil seçmemin tek sebebi buydu: aynı ölçüde çelik olsaydı montaj tek başıma imkânsızdı.
Zayıf yönü darbe. İnce alüminyum profil düşerse ezilir, köşesi açılır ve düzelmez. Vida yuvası da zamanla sıyrılabilir, aynı yere iki kez vida takmak istersen bunu hissediyorsun. Mutfakta askı çubuğu, banyoda etajer gibi sürekli çekilen kuvvet alan yerlerde daha kalın kesit aramak gerekiyor.
| Kriter | Demir / karbon çeliği | Paslanmaz çelik | Alüminyum |
|---|---|---|---|
| Paslanma direnci | Zayıf, boyaya bağlı | Çok yüksek | Paslanmaz, oksitlenir |
| Ağırlık | Ağır | Ağır | Çok hafif |
| Yük taşıma | Çok iyi | Çok iyi | Orta |
| Darbe dayanımı | İyi | İyi | Düşük, ezilir |
| İlk maliyet | Düşük | Yüksek | Orta |
| Uzun vadeli bakım | Boya rötuşu, kontrol | Neredeyse yok | Silmek yeterli |
| Uygun alan | Salon, yatak odası, koridor | Banyo, mutfak, dış cephe | Tavan, aydınlatma, büyük çerçeve |
İlk fiyat yanıltıcı. Demir bir banyo etajeri çelik olanın yarısı fiyata gelir, ama iki yılda değiştirmek gerekiyorsa aslında pahalıya geliyor. Ben şu basit ölçüyü kullanıyorum: parça nem görüyorsa, sık ellenen bir yerdeyse ve söküp değiştirmesi zahmetliyse çeliğe para veriyorum. Kuru bir duvarda, yılda bir kez tozu alınan dekoratif bir parçaysa demir fazlasıyla yetiyor ve estetik olarak da genelde daha karakterli duruyor. Alüminyumu ise "yüksekte, hafif olması şart" durumlarında seçiyorum.
Bir de kaynak ve birleşim noktalarına bakmak lazım. Malzeme doğru olsa bile kaynak yeri kötü temizlenmişse